www.usquert.net

Details: Geschreven door: Webmaster; Categorie: Nieuws; Gepubliceerd: 27 juli 2012; Geschreven: 27 juli 2012; Laatst bijgewerkt: 28 juli 2012; Hits: 3070

Sinds ik regelmatig voor de Ommelander Courant op pad ben kom ik soms in straten van dorpen waar ik echt nog nooit van gehoord heb dus laat staan waar het is.

Bron: Ommelander Courant geschreven door Johan Staal

Foto: Herman Spier Bedum.

Bij het zoeken is het dan handig om de beschikking te hebben over een navigatiesysteem of een medepassagier die de weg weet. Dat laatste was het geval bij onderstaand interview dat ik mocht maken met een uniek drietal. Harry Wit, bestuurslid van de MC Eenrum ging mee op bezoek bij drie fervente liefhebbers van de Grasbaanraces in Eenrum die in Usquert woonachtig zijn.

De 80 jarige Rengerd Hulshof, zijn 76 jarige echtgenote Marie en haar 77 jaar oude zus Lien Van der Wijk- Zijlstra zorgden ervoor dat ik samen met mijn oud-dorpsgenoot een geweldig mooie avond had met drie prachtige mensen die op bejaarde leeftijd nog volop genieten van niet alleen de grasbaansport maar van alles wat het leven mooi maakt.

Grasbaanraces Eenrum rode draad in leven Usquerder drietal

Al ruim 50 jaar komen drie inwoners uit Usquert ieder jaar naar de grasbaanraces in Eenrum. De 80 jarige Rengerd Hulshof, zijn 76 jarige echtgenote Marie zijn samen met de zuster van Mevr. Hulshof, Lien van der Wijk-Zijlstra al jaren graag geziene gasten in Eenrum. Dat wordt door bestuurslid Harry Wit van de MCE bevestigd die ze dan ook graag begroet op zondag 19 augustus als op de droombaan van Eenrum het EK finale Solo 2012 wordt verreden. ,,De familie Hulshof en mevr. Van der Wijk treffen we al jarenlang langs de baan in Eenrum en als MCE vinden we dat geweldig. Natuurlijk zijn er wel meer toeschouwers aanwezig die de zeventig gepasseerd zijn maar die komen over het algemeen uit Eenrum zelf.”

Gewoonste zaak

De grasbaansportliefhebbers uit Usquert denken daar echter heel anders over want ze beschouwen het als de normaalste zaak van de wereld dat ze in Eenrum nog steeds van de partij zijn wat de 77 jarige Lien Van der Wijk-Zijlstra, zeg maar Lien want dat praat wat gemakkelijker, duidelijk aangeeft. ,,Vroeger bezochten we met ons drieën echt alle Grasbaanwedstrijden. Eenrum, Roden, Vries, Siddeburen, Uithuizen, Balkbrug en ga zo maar door, we gingen overal heen. Maar dat doen Marie en ik niet meer en avondwedstijden zoals in Uithuizen en Loppersum zien we helemaal niet meer zitten.”

Dat begrijpt haar zwager Rengerd heel goed want hoewel nog wel bij wedstrijden in Loppersum en Uithuizen aanwezig, krijgt ook hij steeds meer moeite met het in het donker terugkeren naar de parkeerplaatsen. ,,Het wordt, naarmate je ouder wordt, steeds lastiger om je auto soms terug te vinden moet ik zeggen. Daar komt bij dat ik ook wat slecht ter been ben, wat het er allemaal niet eenvoudiger opmaakt.”

Maar daar ondervind het drietal in Eenrum geen hinder van verteld Marie Hulshof met een lachend gezicht en waarbij ook de andere twee bij voorbaat al in de lach schieten. ,,We vertrekken altijd al vroeg in de ochtend richting Eenrum want dan zetten we onze auto op onze vaste stek vlakbij het parcours neer, want Rengerd heeft een hekel aan het parkeren op een stuk bouwland.”

Het drietal legt uit waar ze een mooie parkeerplaats hebben ontdekt en inderdaad de plaats waar hun auto staat is misschien dertig meter van de ingang van de droombaan in Eenrum verwijderd.

Lachsalvo's

Dit levert bij het drietal de nodige lachsalvo’s op, helemaal nadat Rengerd even duidelijk vertelt dat hij pertinent weigert om zijn auto op de aangewezen parkeerplaatsen neer te zetten. ,,Ik parkeer niet op een stuk bouwland want dan ga ik liever wat eerder van huis en zet mijn auto in het dorp neer. Als de races afgelopen zijn wil ik mijn auto stappen en zo weg kunnen rijden.”

Eenrum is na de jaren dat ze gedrieën bijna alle banen in het noorden bezochten als enige overgebleven en waar ze iedere keer weer genieten van prachtige motorsport. Een sport die het drietal al veel plezier heeft gebracht met coureurs waar ze de namen in veel gevallen met respect uitspreken. Maar er zijn ook rijders bij waar ze een duidelijk verschillende mening over hebben wat bijvoorbeeld tot een discussie leidt als de naam van oud-coureur Ab de Groot uit Blijham valt.

Waar Rengerd Hulshof de man uit Blijham als een prima coureur betitelt zijn de beide zussen duidelijk een andere mening toegedaan wat door Lien van der Wijk vervolgens even heel duidelijk uitgelegd wordt.

,,Ab de Groot kwam altijd wat arrogant over als hij gewonnen had en daar ergerden Marie en ik ons aan. Je moet je niet groter voordoen dan je bent. Want als je dat doet val je namelijk diep als het wat minder gaat.”

In die woorden kan Rengerd Hulshof zich uiteindelijk wel vinden en aan de hand van het door Harry Wit meegenomen archief van de MCE komen de verhalen nu echt los. Verhalen over bijvoorbeeld Jannes Klok uit Balkbrug die eind zestiger en begin zeventiger jaren door zijn specifieke stijl een zeer opvallende verschijning was op de diverse grasbanen weet Marie Hulshof-Zijlstra zich nog goed te herinneren. ,,Jannes Klok zat altijd kaarsrecht op zijn motor en daar moesten we vreselijk om lachen. Maar eerlijk is eerlijk, hij reed altijd wel om de ereplaatsen mee.”

Spek en bonen

Dat om de ereplaatsen meerijden was belangrijk voor de drie liefhebbers want ook daar is Rengerd Hulshof heel duidelijk in. ,, Met coureurs die zoals ik dat noem, voor spek en bonen” meerijden heb ik niets. Ik kijk alleen maar naar wat er vooraan gebeurt want daar is het te doen.”

Dat blijkt ook als de naam van zijspancoureur Jojo van der Werf val wat in de zijspanwereld een bekende naam is, maar helaas zelden aan het front te vinden is. Het drietal heeft geen idee wie Jojo van der Werf is wat weer tot hilarische taferelen leidt als Harry Wit uitlegt wie Jojo van der Werf precies is en er wat begint te dagen bij de Usquerders.

Maar opeens krijgt het gesprek een serieuze wending als Lien van der Wijk-Zijlstra de opmerking plaatst dat ze het belachelijk vindt dat een gedeelte van het publiek niet de moeite neemt om hun rommel in de daarvoor bestemde prullenbakken te gooien waar Rengerd en Marie Hulshof het volledig mee eens zijn. ,,Daar ergeren we ons echt groen en geel aan dat men niet de moeite neemt om even vijf meter naar een prullenbak te lopen. En wat ik daar nog het meest rare van vindt dat vooral de Nederlanders die moeite niet nemen.”

Harry Wit geeft vervolgens aan dat er ook zondag 19 augustus, als onder andere de EK Finale Solo 2012 op het programma staan, er maar liefst 120 prullenbakken of vuilniszakken rond het parcours te vinden zijn waar men bekertjes of etensresten in kwijt kan. ,,Wat dat betreft zou er niets rond hoeven te slingeren maar wij weten ook dat het helaas zo niet werkt maar ik snap best dat er mensen zijn die zich daar aan storen.”

Zo blijven we nog even op de droombaan in Eenrum want de drie inwoners uit Usquert hebben de baan in de loop der jaren omgetoverd zien worden tot een grasbaan die bijna uniek in zijn soort is volgens Marie Hulshof. ,,Toen we er voor de eerste keer kwamen lagen er nog stropakken tussen de coureurs en het publiek. Dat werd later veranderd in schuttingen en nog later kwamen er banden achterlangs wat voor nog meer veiligheid zorgde. Maar ook de aangebrachte taluds zijn een grote verbetering want daardoor kun je de hele baan goed overzien.”

Haar man Rengerd en haar zus Lien zijn het wat de baan in Eenrum roerend met haar eens want eensgezind zijn ze van mening dat ‘Eenrum” er alles aan doet om het zijn bezoekers naar de zin te maken.

Als het woord Eenrum voor de zoveelste keer valt kan het natuurlijk niet uitblijven of ook de Eenrumer Kermis komt ter sprake. Ook daar is het drietal wel mee bekend al wordt er wijselijk niet teveel over de escapades op de kermis en in de kroegen verteld maar spreken de drie gezichten duidelijk boekdelen waar Rengerd Hulshof echter wel iets aan toevoegt. ,,Natuurlijk bleven we, toen we nog wat jonger waren, weleens in Eenrum hangen en moest de auto de volgende dag opgehaald worden. We waren dan wel zo verstandig om met de taxi naar huis te gaan want je moet er niet aan denken dat je dan wat overkomt of dat je een ongeluk veroorzaakt.”

Geen ongelukken

Dat is ook iets wat de beide dames aan tafel bijna tegelijkertijd uitspreken als de ongelukken ter sprake komen die ze in al die jaren hebben gezien. ,,Natuurlijk dat een sport als het Grasbaanraces net als alle andere gemotoriseerde sporten niet zonder gevaar is. Maar ik vind het iedere keer weer verschrikkelijk als er een ernstig ongeluk gebeurt, verteld Marie Hulshof, waarbij de stilte die na haar woorden valt alles zegt en ze nog even terugdenken aan het ongeluk in Eenrum van twee jaar geleden waar de combinaties Nick Radley/Jorg Levin en Christophe Grenier/Gerben Sanders bij betrokken waren.

Harry Wit

Maar Harry Wit stelt het bejaarde drietal wat op hun gemak als hij verteld dat er ieder jaar wel iets verbeterd wordt om het rond en op de baan steeds veiliger te maken voor zowel rijders en publiek.

Dat is een gerustellende gedachte voor de liefhebbers van het eerste uur die aan het einde van het interview door de MCE met een vrijkaart beloond worden als dank voor het jarenlang trouw bezoeken van de wedstrijden in Eenrum. Een geste die door het drietal zeer gewaardeerd wordt en waarbij bestuurslid Harry Wit nog even apart genoemd wordt door de Rengerd Hulshof. ,,We willen niemand in Eenrum tekort doen want het is een geweldige club vrijwilligers maar Harry is voor ons het boegbeeld van de Motorclub Eenrum. We hebben wel eens tegen elkaar gezegd, de grasbaanraces zonder Harry kan in onze ogen niet. Daarom zolang als wij nog komen moet hij er bij zijn.”

Nieuws

Kies een taal

Volg ons

Agenda