Op vrijdag 18 november wordt om 11.15 uur de tweede sociale mozaïekbank in de gemeente Eemsmond door burgemeester Marijke van Beek onthuld.
Deze zogenoemde 'verhalenbank' dient als rustpunt, maar ook als ontmoetingsplek.
De bank komt op het grasveld voor de molen in Usquert  te staan. 
Bij de onthulling van de mozaïek bank voor de molen zullen ook de schoolkinderen bij aanwezig zijn.

“11 november is de dag dat mijn lichtje branden mag” en daar heeft Stichting Molenvrienden Eva te Usquert goed haar best op gedaan.
Met tientallen waxinelichtjes in verzamelde glazen potjes werd de toegang naar de molen verlicht.
Compleet met fakkels en vuurkorf werden kinderen en ouders hartelijk ontvangen om weer op te warmen met warme chocolademelk en een lekkere pannenkoek.
Aan het einde van de middag werd het erg druk in de molen en de reacties van zowel kinderen als ouders waren erg positief.
De Stichting kijkt terug op een geslaagde en zeer gezellige middag en heeft besloten dat volgende jaar de deuren van molen Eva weer open zijn met Sint Maarten!

Klik hier voor de foto's: Gezellige Sint Maarten in molen Eva

Vrijdag 11 november zijn de deuren open van molen Eva voor alle kinderen die Sint Maarten lopen in Usquert.
Vanaf 15.00 uur zijn jullie welkom om je mooie (zelfgemaakte) lampion te laten zien en een liedje te zingen.
De molenaars & vrijwilligers van molen Eva vinden het erg gezellig om jullie in de molen te zien en trakteren jullie graag op iets lekkers!
Tot 19.00 uur zullen de deuren open zijn.
Graag tot dan!

USQUERT Verpleegkundig Specialist Gineke Munting uit Usquert heeft donderdag  tijdens het 8e V&VN VS Congres de Els Borst Award in ontvangst mogen nemen.

Zij ontving deze gerenommeerde prijs omdat ze zeer veel heeft betekend voor het vak van de Verpleegkundig Specialist. Zo schreef ze tijdens haar MANP-opleiding een landelijk erkend taakherschikkingsproject, hielp ze in 2011 met het opstarten van HZZernike (huisartsenpraktijk voor studenten) en is ze oprichter van de Verpleegkundig Specialisten Praktijk Groningen (VSPG).

De Els Borst Award wordt ieder jaar uitgereikt aan een person die bijzondere verdiensten heeft laten zien voor het beroep van de Verpleegkundig Specialist. De vernoeming van deze ereprijs komt voort uit de grote waardering die onder Verpleegkundig Specialisten bestaat voor de inspanningen van Els Borst als oud-minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (1994-2002) voor de beroepsgroep.

Onder haar leiding en mede dankzij haar persoonlijke inzet werd het initiatief genomen voor de Verpleegkundig Specialist in Nederland en worden er sinds 1997 Verpleegkundig Specialisten opgeleid. De prijs bestaat uit een beeld, een oorkonde en 500 euro.

Lees meer: Gineke Munting uit Usquert wint Els Borst Award

USQUERT Verpleegkundig Specialist Gineke Munting uit Usquert heeft donderdag  tijdens het 8e V&VN VS Congres de Els Borst Award in ontvangst mogen nemen.

Zij ontving deze gerenommeerde prijs omdat ze zeer veel heeft betekend voor het vak van de Verpleegkundig Specialist. Zo schreef ze tijdens haar MANP-opleiding een landelijk erkend taakherschikkingsproject, hielp ze in 2011 met het opstarten van HZZernike (huisartsenpraktijk voor studenten) en is ze oprichter van de Verpleegkundig Specialisten Praktijk Groningen (VSPG).

De Els Borst Award wordt ieder jaar uitgereikt aan een persoon die bijzondere verdiensten heeft laten zien voor het beroep van de Verpleegkundig Specialist. De vernoeming van deze ereprijs komt voort uit de grote waardering die onder Verpleegkundig Specialisten bestaat voor de inspanningen van Els Borst als oud-minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (1994-2002) voor de beroepsgroep.

Onder haar leiding en mede dankzij haar persoonlijke inzet werd het initiatief genomen voor de Verpleegkundig Specialist in Nederland en worden er sinds 1997 Verpleegkundig Specialisten opgeleid. De prijs bestaat uit een beeld, een oorkonde en 500 euro.

Door het zien van een documentaire in 1997 over Els Borst en de ‘superzuster’ werd Gineke’s interesse voor de functie van Verpleegkundig Specialist gewekt, ze startte in 2004 aan de MANP-opleiding aan de Hanzehogeschool. Tijdens haar opleiding schrijft ze voor de Doktersdienst Groningen een taakherschikkingsproject, en dit wordt landelijk erkend (en nog steeds volop gebruikt).

Ook richt ze in 2011 samen met twee anderen de HZZernike op, een huisartsenpraktijk voor voornamelijk studenten. Binnen een jaar had de praktijk 1500 patiënten en anno 2016 7000 patiënten.

Gineke is na haar diplomering altijd verbonden gebleven met de MANP-opleiding van de Hanzehogeschool. Ze neemt jaarlijks proeven af en geeft zo nu en dan een gastcollege. Verder is ze een van de vaste praktijkopleiders bij de Doktersdienst Groningen.

Eind 2013 kwam Gineke in contact met de voorzitter Raad van Bestuur van Coöperatie Dichtbij U.A.: Jort Schuringa. Coöperatie Dichtbij is een non-profit organisatie uit Groningen die onder andere palliatieve 24-uurs thuiszorg levert. Ze vertelde Jort Schuringa over haar droom: een eigen Verpleegkundig Specialisten praktijk, een groep VS’en uit verschillende specialismen en deskundigheidsgebieden voor substitutie in de eerstelijnszorg. “Dat moet toch mogelijk zijn met alle veranderingen in de zorg?” Beiden dachten er zo over en zo werd in 2014 de VSPG (Verpleegkundig Specialisten Praktijk Groningen) opgericht. Ondertussen draagt ze aan de coöperatie bij op allerlei fronten: onder andere door het scholen van zzp’ers in de zorg, het opzetten van een Medisch Technisch Handelen team, het ondersteunen van het specialistische Kindteam en het opleiden van een Verpleegkundig Specialist. Ook wordt Gineke namens de VSPG bij verschillende huisartsen ingezet om hun praktijk te ondersteunen.

Pieterburen was gisteren de finishplaats in een wel heel bijzondere tocht van Richard van der Werff. De hardloper uit Usquert had in twaalf dagen tijd rennend het Pieterpad afgelegd, de bekende route tussen de Pietersberg en Pieterburen. Begonnen op zaterdag 24 september, werd hij na zijn slordige vijfhonderd kilometer enthousiast opgewacht door familie en collega-hardlopers van de Uithuizermeeder loopgroep Eemsmond Runners.

'Het was super, ik kan niet anders zeggen,' kijkt Van der Werff terug. 'Alles wat ik me ervan had voorgesteld is uitgekomen. Je komt het hele land door en je ziet daar al die landschappen. Elk stukje Nederland heeft toch z'n eigen karakter. Vanaf Maastricht en later vlak voor Gennep en in de buurt van Nijmegen heb ik genoten van de heuvels. Bij Groesbeek was er de Canadese begraafplaats en bij Dalen een Joodse, met een monument en één enkele grafsteen. Zondagmiddag regende het behoorlijk, toen heb ik even een stuk muziek opgezet. Maar eergisteren liep ik op de route van Sleen naar Rolde weer heerlijk in het bos, op zich al geweldig, en toen kwam er opeens dat helblauwe meer, het Nije Hemelriek, met een bijna volledige regenboog erboven. Gisteren het Balloërveld, een stuk Drentse Aa, en vandaag de Stad door. Ja, je ziet ook volkomen karakterloze dorpjes die na de oorlog uit de grond gestampt zijn, maar dat hoort er even goed bij. Ik heb reeën gezien, een specht op zijn boom zien hameren, en een ijsvogeltje. Dat zijn geluksmomenten.'

Lees meer: Richard van der Werff rent Pieterpad

Pieterburen was gisteren de finishplaats in een wel heel bijzondere tocht van Richard van der Werff. De hardloper uit Usquert had in twaalf dagen tijd rennend het Pieterpad afgelegd, de bekende route tussen de Pietersberg en Pieterburen. Begonnen op zaterdag 24 september, werd hij na zijn slordige vijfhonderd kilometer enthousiast opgewacht door familie en collega-hardlopers van de Uithuizermeeder loopgroep Eemsmond Runners.

'Het was super, ik kan niet anders zeggen,' kijkt Van der Werff terug. 'Alles wat ik me ervan had voorgesteld is uitgekomen. Je komt het hele land door en je ziet daar al die landschappen. Elk stukje Nederland heeft toch z'n eigen karakter. Vanaf Maastricht en later vlak voor Gennep en in de buurt van Nijmegen heb ik genoten van de heuvels. Bij Groesbeek was er de Canadese begraafplaats en bij Dalen een Joodse, met een monument en één enkele grafsteen. Zondagmiddag regende het behoorlijk, toen heb ik even een stuk muziek opgezet. Maar eergisteren liep ik op de route van Sleen naar Rolde weer heerlijk in het bos, op zich al geweldig, en toen kwam er opeens dat helblauwe meer, het Nije Hemelriek, met een bijna volledige regenboog erboven. Gisteren het Balloërveld, een stuk Drentse Aa, en vandaag de Stad door. Ja, je ziet ook volkomen karakterloze dorpjes die na de oorlog uit de grond gestampt zijn, maar dat hoort er even goed bij. Ik heb reeën gezien, een specht op zijn boom zien hameren, en een ijsvogeltje. Dat zijn geluksmomenten.'

Een jaar of tien geleden was het idee ontstaan, toen Van der Werff samen met zijn moeder de tocht van noord naar zuid deed, wandelend en verspreid over een periode van enkele jaren. 'Het zou leuk zijn dat ooit een keer te rennen,' bedacht de ervaren hardloper toen, 'maar dan de andere kant op en achter elkaar door.' Het idee zat al een tijd in zijn hoofd toen hij deze zomer de voorbereidingen begon. 'Ik rende altijd al wel drie keer per week, maar in de vakantie heb ik regelmatig meerdere dagen achtereen gelopen en ook wel twee keer op een dag. En ik heb het langzamere lopen getraind. Eenmaal onderweg heb ik ook echt niet altijd maar doorgerend hoor. Ik vind genieten heel belangrijk. Ik ben af en toe bewust gaan wandelen, of gestopt om foto's te maken of andere mensen te spreken. Je ziet ze lopen met zo'n routeboekje en dan maak je al gauw een praatje: "wat doe jij vandaag?", "waar kom jij vandaan?"'
Van der Werff liep met alleen een klein rugzakje met wat water en speciale energierijke voeding. Hij had de route geprogrammeerd in een hardloophorloge dat bij verkeerd lopen een geluidssignaal gaf, en kon bovendien gebruik maken van kaarten in zijn mobiele telefoon. De loopdag bestond uit twee etappes, met er tussenin een pauze, op een afgesproken mooi plekje waar zijn ouders klaar stonden met de camper en een broodje. 'Dat breekt de afstand in tweeën, zodat je kunt focussen op een halve marathon, dat is makkelijker dan een hele. Er heeft ook nog eens een nichtje van mij vijfentwintig kilometer meegerend. Zo kan je tegen iemand aanpraten, ideaal. Natuurlijk waren er momenten waarop het zwaar was, maar een gevoel van "waar ben ik aan begonnen?" heb ik nooit gehad. Mijn bovenbenen, daar trok wel een soort stijfheid in. Ik masseerde ze, en mijn moeder deed dat ook bijna elke dag. De volgende dag had ik nooit ergens last van. Het is een bijzondere ervaring, te zien wat je lichaam eigenlijk allemaal kan. Ik heb ook gewoon veel mazzel met zulke ouders als ik heb.'

En de volgende uitdaging? Van der Werff moet even nadenken. 'Geen heel wilde dingen,' antwoordt hij dan, en noemt de Berenloop, die in november plaatsvindt op Terschelling en die als een van de zwaarste marathons van Nederland geldt. Maar 'dat echte ultralopen, honderd en tweehonderd kilometer enzo, ik heb er wel eens over gedacht, maar ik vind het niet leuk, geloof ik. Is dat nog wel menselijk?'